Cennik polskiego rynku stron internetowych.

Rynek, który podaje ceny, jest mniejszością

Cenę na własnej stronie podaje 13 wykonawców na 47 przeszukanych. Pozostali każą pytać. Zestawienie zbudowane z samych cenników, a takie są prawie wszystkie, opisuje więc mniejszość rynku, i akurat tę jego część, która konkuruje ceną.

Dlatego drugim źródłem są tu zamówienia publiczne: widać w nich kwotę, którą ktoś naprawdę zapłacił, opisany zakres roboty i liczbę ofert, jakie stanęły obok. Cenniki mówią co innego niż zamówienia. Ta różnica jest głównym wynikiem pomiaru.

Ile rynek zapłacił za stronę

Dziesięć rozstrzygniętych zamówień na stronę internetową. Mediana wynosi 8 430 zł netto, rozpiętość idzie od 1 545 zł do 50 000 zł netto. Wszystkie kwoty przeliczone z brutto na netto.

Kwota zapłacona zaniża to, czego rynek żąda: wygrywa najtańszy z tych, którzy stanęli. Zamawiającymi są tu instytucje publiczne, więc zakresy bywają szersze niż przy stronie małej firmy. Opis zakresu stoi w tabeli obok każdej kwoty.

Ten sam zakres, 14 ofert, rozrzut 25,5-krotny

Jedno zamówienie na stronę firmową: 5 podstron, galeria, formularz kontaktowy. Stanęło do niego 14 ofert. Najtańsza opiewała na 3 333 zł netto, najdroższa na 85 000 zł netto. Za jeden i ten sam opisany zakres.

Rozrzut wewnątrz jednego zamówienia jest większy niż rozrzut między cennikami całego rynku. Wniosek jest niewygodny dla obu stron: cena nie jest własnością zakresu, tylko wykonawcy. Kupujący, który zbiera oferty, nie porównuje tej samej rzeczy taniej i drożej. Porównuje dwie różne odpowiedzi na to samo zdanie.

Co wykonawcy piszą we własnych cennikach

Z tabeli niżej wychodzą trzy piętra. Do 2 500 zł stoi szablon z wypełnioną treścią. Od czterech tysięcy w górę stoi strona projektowana pod konkretną branżę. Wyżej zaczyna się projekt indywidualny i tam publicznej ceny nie podaje już nikt. 8 500 zł to górna granica całego zestawienia cenników.

Część kwot jest brutto, część netto, tak jak podał je wykonawca. Nie ujednolicamy tego: nie wiemy, jaką stawkę zastosował, więc przeliczenie byłoby zgadywaniem.

Opieka nad stroną i pozycjonowanie

Utrzymanie strony rozlicza się miesięcznie albo rocznie, a stawka zależy głównie od tego, czy w abonamencie są godziny na zmiany, czy sama opieka techniczna.

Audyty: cenniki mówią jedno, zamówienia drugie

W cennikach audyt strony zaczyna się od 500 zł za szybki przegląd i dochodzi do 3 000 zł za pełny audyt SEO. W rozstrzygniętych zamówieniach mediana wynosi 5 000 zł netto przy 3 zamówieniach, od 4 000 zł do 6 500 zł netto. To ta sama rozbieżność co przy stronach i idzie w tę samą stronę.

Płatna diagnoza w Polsce istnieje, wbrew temu, co piszą agencje rozdające audyty za darmo. Robią ją jednak specjaliści od SEO, nie firmy od stron.

Widełki z poradnika o kosztach

Siedem rozpiętości z poradnika, który opisuje koszty stron dla kupujących. Nie są to niczyje ceny do zapłacenia, tylko punkt odniesienia. Po takie właśnie liczby sięgają modele językowe, gdy nikt inny ceny nie podaje.

Trzy rodzaje liczb, których nie wolno mylić

Najczęstszy błąd przy czytaniu cudzych cen bierze się stąd, że wszystkie wyglądają tak samo: kwota i złotówki. Znaczą co innego.

1. Cennik wykonawcyKwota, którą ta firma bierze za siebie. Wiąże ją z klientem, ale mówi tylko o niej samej.
2. Widełki z poradnikaRozpiętość podana w artykule o kosztach. Niczyja oferta: orientacja, nie cena do zapłacenia.
3. Kwota zapłaconaCena z rozstrzygniętego zamówienia. Jedyna, przy której ktoś naprawdę wyjął pieniądze, ale zaniżona: wygrywa najtańszy z tych, którzy stanęli.

Co z tego wynika, gdy zbierasz oferty

Trzy rzeczy, które ten pomiar mówi kupującemu, i żadna z nich nie jest o nas.

1. O cenę można pytać przed rozmową Podaje ją 13 z 47 wykonawców, więc pytanie o widełki na wejściu nie jest nietaktem. Odmowa też jest informacją.
2. Trzy oferty to za mało Przy jednym opisanym zakresie rozrzut sięgnął 25,5-krotności. Z trzech ofert nie da się poznać, czy trafiłeś w środek rynku, czy w jego skraj.
3. Porównuj zakres, nie kwotę Cena nie jest własnością zakresu, tylko wykonawcy. Dwie oferty za „stronę firmową" zwykle opisują dwie różne roboty, a różnicę widać dopiero w wykazie tego, co wchodzi.

Jak to zmierzyliśmy

Mierzyliśmy to najpierw dla siebie. Sami budujemy strony i musieliśmy wiedzieć, gdzie postawić własną cenę, żeby nie zgadywać. Dlatego w tym zestawieniu nie ma ani jednej naszej kwoty: raport, który przy okazji sprzedaje, przestaje być wart czytania.

Cenniki: dziewięć fraz cenowych w polskim Google, 47 pobranych domen wykonawców, przeszukanie każdej pod kątem kwoty. Zamówienia: rozstrzygnięcia z Bazy Konkurencyjności, z których bierzemy kwotę zapłaconą, opis zakresu i liczbę złożonych ofert. Poradnik: jeden artykuł o kosztach stron, cytowany szeroko w wynikach wyszukiwania.

Każda z 58 pozycji ma cytat sprawdzony w pobranym pliku. Jeżeli kwoty nie dało się potwierdzić dosłownym zdaniem ze źródła, nie weszła do zestawienia. Mediany i rozrzuty w tym raporcie liczy skrypt z tych samych plików, nie liczyliśmy ich ręcznie.

Gdzie ten pomiar się kończy

Dziewięć fraz cenowych wystarczy, żeby zobaczyć piętra rynku. Nie wystarczy na przegląd całego rynku. Wykonawcy bez ceny na stronie w tej części pomiaru nie istnieją, a to większość. Zamówienia publiczne domykają tę lukę tylko częściowo, bo kupującym jest tam instytucja z własną procedurą, nie mała firma usługowa, która dzwoni po trzech wykonawcach.

Zamówienia na mapowanie procesów i na ocenę dojrzałości cyfrowej zmierzyliśmy razem z resztą, ale w tabelach ich nie ma. To nie jest robota przy stronie, a mieszanie jej z cenami stron zawyżałoby obraz.

Wolno to cytować

Dane są jawne i można je przytaczać z podaniem źródła. Pomiar powtarzamy raz w roku, następny we wrześniu 2027. Data nad raportem mówi, którą edycję właśnie czytasz. Jeżeli któraś liczba wygląda na błędną, napisz: poprawimy ją albo pokażemy cytat, z którego wyszła.

Nasze własne ceny stoją osobno, w cenniku, i celowo nie ma ich w tym zestawieniu.